Ελεγεία για τη Χάνα Ραχήλ Γκόρρ

Η Χάνα Ραχήλ Γκόρρ,

που πιο συχνά τη φώναζαν οι φίλοι της κόκκινη μικρή αλεπού

απ’ τα σγουρά μαλλιά της και τις κουβέντες της

στη μπυραρία Flimmerbaum που τραγουδούσε

τις Παρασκευές του Μπρεχτ.

Η Χάνα Ραχήλ Γκόρρ

ήτανε στα ροζ ντυμένη

ως κάτω, στους λιγνούς αστραγάλους

στα κοκάλινα πόδια της

με λάμψεις γκρίζου σκοτεινού στα γκρίζα μάτια

και τα μάγουλα λευκά σε πράσινο κρύου

όταν, αφού της αφαίρεσαν ότι χρυσό και ότι γυάλινο

την επέλεξαν.

Η Χάνα Ραχήλ Γκόρρ

βάδισε στο ρευστό καλντερίμι με μικρά βήματα,

φεύγοντας απ’ το αναρρωτήριο

με τα απίθανα λεπτά της χέρια

με τα πολύ πολύ ψηλά ποδάρια της

ταλαντευόταν πάνω τους και την κυμάτιζε

ένας αέρας πεθαμένων ιστοριών.

Κοιτούσε το βαρύ φορτωμένο ουρανό

που αργούσε ν’ ανοίξει σε ξημέρωμα.

Βάδισε με τους ήχους τυμπάνων που

κροτάλιζαν στο μυαλό της

σε μια σειρά έχτη από διακόσιους αυτή τη μέρα.

Βάδισε στους φούρνους της γης Χαναάν,

σε μια σειρά εβδομηκοστή τρίτη από χίλιους

σε γκρίζα πομπή, μ’ ένα χαμόγελο σκυλιού

που γυμνώνει τα δόντια και σε γλώσσα γίντις.

Η Χάνα Ραχήλ Γκόρρ σε μια σειρά

τριακοσιοστή από πέντε χιλιάδες

μήνας Αύγουστος, με καλοδέχτηκε

με τις παλάμες άσπρες σε ένταση

ανοιχτές και σε θέση ανάστροφου ήλιου οι αχτίνες,

Άουσβιτς το 44.

Απείχε χρόνια αστρικά από τη γη αυτή την ώρα

που οι χωμάτινοι άνθρωποι την επέλεξαν

δεν άντεξε πολύ

έτσι λεπτοκόκαλη και ντελικάτη που ήταν

σ’ αυτήν την terra incognita.