Περιμένοντας το κόκκινο να περάσω απέναντι.

 

Έτσι κι αλλιώς όλα έγιναν διαφορετικά. 

Κάθε μέρα έχει το δικό της φως μέσα στα χρόνια.

Αποτιμώντας τα γεγονότα της αγάπης και του θανάτου

Γιατί ποιος γνωρίζει τι έρχεται αύριο.

Λησμονήθηκαν οι ελπίδες 

μέσα στις φωτογραφίες του άλμπουμ.

Μόνον, ένα πρόσωπο στην ταυτότητα,

σε γκρο πλάν.

για όλες τις ηλικίες, για όλους τους ζωντανούς, 

                       για όλους τους νεκρούς,

των ημερολογίων που υπήρξε.  

Στην άδεια πλατεία ο Κρόνος 

ξετυλίγει ένα παραμύθι. 

παραμιλώντας

στα φοβισμένα παιδιά 

ο τρομοκράτης με μια παλιά κραυγή.

Όταν εμείς, 

που δεν είμαστε πια ό, τι είμαστε

και οι άλλοι πίσω μας, χωρίς υποψίες.

Με προσπερνούν.

Ενώ εγώ περιμένω το κόκκινο να περάσω απέναντι.

Στις δύσκολες λέξεις που ξεκλειδώνουν τη σιωπή τους.

Και στις επιθυμίες τους, έστω,

για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.

Καταμεσής της πλατείας εκείνη τη νύχτα.

Ένας νεκρός νεαρός καταγράφει το μέλλον.  

Με τα μάτια των άλλων.

Σαν αίτημα σκοτεινό μιας σκοτεινής εποχής.

Σαν σύνορο σ’ ένα χωράφι με ξάγρυπνα ηλιοτρόπια.

Ζήτησε και έλαβε ο νεαρός.

Ένα αύριο-αίνιγμα έλαβε.

Ένα μικρό τόπο-σφαγείο έλαβε να εξερευνήσει.

Ξαπλωμένος, με τα γόνατα στο στήθος σφιγμένα.

Αν και είναι αλλού.

Αν και όλα τούτα ελάχιστα τον ενδιαφέρουν.

Ένας θάνατος θηρευτής στ’ αχνάρια της μνήμης ο νεαρός

Δημήτρης Κούνδουρος

 

(από το τρίτο τετράδιο της βροχής)