Η παιδική μου ηλικία

Από την παιδική μου ηλικία λίγα πράγματα θυμάμαι. Ότι ταξίδευα ώρα πολύ σε άγνωστους τόπους πριν κοιμηθώ. Ότι συχνά φοβόμουν τις φωνές του ύπνου.

Όταν οι νύχτες άναβαν τ’ άστρα τους κι εγώ μιλούσα στα νερά, με ψελλίσματα λέξεων κι ανέμου φωνήεντα.

Επειδή τότε έμοιαζα πολύ δειλό κοτσύφι σε χέρσο χωράφι. Μαύρα μαλλιά, μάτια μαύρα κι ένα πουκάμισο βρώμικο που το πιο συχνά ήταν κουρέλι. Ένα αδύνατο κοτσύφι χωρίς ηλικία.

Αναζητούσα ότι μετράει την άμμο, ότι συλλαβίζει τα κύματα. Στον χάρτινο τόπο ανάμεσα σ’ ένα ταλαιπωρημένο φεγγάρι και σε μια δυσανάγνωστη ιστορία.

Σ’ ένα βιβλίο που  οι φωνές των ενοίκων κουβέντιαζαν πίνοντας κρασί. Μου έγνεφαν να πιώ μαζί τους. Κρυφά, λόγω που ήμουν ακόμη παιδί.

Σ’ ένα κουτί που μια μάγισσα φύλαγε τις γητειές της κι ένας δολοφόνος έκρυβε το μαχαίρι του.

Ολονυχτίς στο κουτί μου άκουγα την μάνα μου Κλυταιμνήστρα να εξομολογείται τα μυστικά της, τον αδερφό μου Ορέστη να κουβεντιάζει τους εφιάλτες του.

Από την ποιητική συλλογή «Ντιμπούκ. Αναμνήσεις μιας θεατρικής παράστασης» Αθήνα. 2009