Αστροφεγγιά

  

Κοιτάζω το θάνατο στα μάτια σου.

ενώ εσύ

στους χθεσινούς κήπους

ξεκουράζεσαι. Με αλλιώτικο φως,

με άνεμο γιασεμιού

λιγοστό.

Ίσως τίποτε πια

δεν ασκητεύει

στην άγρυπνη νύχτα

μόνο ο σιωπηλός λυγμός

στης καρδιάς

το βυθό

ο λόγος

του πικρού αλατιού

σαν πεθαίνουν

οι λέξεις

κι ανασταίνονται

στων πουλιών το κελάηδημα

Από την ποιητική συλλογή «Ντιμπούκ. Αναμνήσεις μιας θεατρικής παράστασης» Αθήνα. 2009